AFVAL IS GEEN KUNST

 

Afval. Vies, smerig, stinkend afval. Iedereen heeft er een hekel aan en wil het buiten zicht hebben. In de middeleeuwen gooiden we het op straat, maar tegenwoordig zijn we verder gekomen. Nou ja, iets. Want als de containers vol zijn dan zetten we ons overtollig afval nog steeds ernaast op straat.

 

Gemeente Leiden had al vaker geprobeerd om burgers hier op aan te spreken, maar altijd op hetzelfde belerende toontje, dus mensen luisterden niet meer. Daarbij kwam dat de site een zooitje was, de regels complex en de kennis over pieken niet met het publiek gedeeld werd.

 

Toen ik de overlast in de stad onderzocht, kwam ik bergen afval op straat tegen. Enorme velden met lege glazen. Installaties van opgestapelde meubels. Het zag er vreselijk en intrigerend tegelijk uit. Dit kon zo voor moderne conceptuele kunst doorgaan, behalve dat ik wist dat dat niet zo was. Ik wist dat ik mijn haakje gevonden had.

 

In plaats van alles in te zetten op klassieke middelen, reserveerden we een klein gedeelte van het budget om een tijdelijke kunstgalerie te openen in het midden van de hoofdstraat van Leiden, compleet met ‘werken’ geïnspireerd op mijn onderzoek.

 

De feestelijke opening, met een unieke duo-presentatie door twee wethouders (van cultuur en beheer) werd maximaal ingezet om PR te genereren. Het gaf de pers een vrolijke en bijzondere insteek om over een eeuwenoud probleem te schrijven, wat een grote hoeveelheid gratis publiciteit opleverde.