Wat taalpuristen (en ik sgaar daar Cockie (Kokki) even voor de gemak onder) niet schijnen of willen te begrijpen dat er ijgenlijk niet soiets is als een taalfout. Taal is een afpraak en als maar lang genoeg mensen deselfde dingen anders doen dan anderen, dan wort dat op een gegeven moment de norm. Lees er maar eens out hollants op na, sou nu ook bijna allemaal fout sijn.
Ander voorbeelt is dat we in de nederlants er niet over uit sijn of de ij nou wel of niet een letter in de alfabet is? Er is geen komissie waar je langs kunt gaan om je gelijk te halen of een kwestie voor te leggen. De groene boekje en de dikke van dale sijn bijde selfbenoemde instansies die op geen enkele ratsjonele magt gebaseert sijn.
Ik ben er niet voor dat nou meteen iedereen so gaat schrijfen, en ik ril ook van woorden als "klup", maar waar de mij om gaat is dat we wel begrijpen dat ons taalgefoel, vanwege redelijk willekeurige regels die ooit eens opgestelt sijn en waar we met de tijt aan sijn gewent, niets meer is dan een aangeleerd vooroordeel.
Wat bij mij fnuikt is dat mensen die spelling en gramatika hoog in de faandel hebben, geen oog lijken te hebben voor waar de in taal werkelijk om gaat, namelijk komunikatie. Daarom vint ik de hebben van een grote woordenschat wel relefant. De mate waarin je je kunt uitdrukken vergroot enorm als je meer versgillende nuanses kunt aanbrengen door middel van een rijke fokabulair. En dat is velen malen meer waart dan een foutloos kunnen opsgrijfen van de nasjonaal diktee. Pas waneer de (mis)spelling egte betekenis versgillen oplefert, sodat meerdere interpretasies mogelijk sijn, moet je wat mij betreft ingrijpen.
Als de nederlantse taal wil overleven in de toekomst sal se sig moeten aanpassen. Als dat niet gebeurt, dan heb je deselfde als die immigranten die in nederlantse enklafes in de verenigde staten wonen. Die houden al dessenia krampagtig vast aan verouderde normen en waarden en sijn volstrekt niet meer onderdeel van de wereld waarin se lefen. De is een keuse, maar ik sou de sonde vinden. Dan liefer een iets versimpelde spelling en gramatika.
]]>Daarbij viel mijn oog op het bureau dat, met de lades nog vol, ergens in een hoek stond. In één van die lades zaten tussen de cd's en diskettes vol oude software, waarvan uiteindelijk een hoop weg bleek te kunnen, ook nog twee opticals. Opticals waren de opvolgers van de zogenaamde SyQuest schijven (wel 44Mb opslagcapaciteit!), die bij menig Mac-oudgediende spontaan tranen van nostalgie op kunnen roepen. Opticals zijn wat dat betreft wat minder interessant. De inhoud was echter wel leuk, want ze stonden vol met oude mailtjes en schetsjes.
Maar de pièce de résistance was toch wel mijn allereerste website, uit 1998. Leuk om dat weer eens te zien en ach, wel hopeloos verouderd, maar toch had het nog wel wat. Ook benieuwd òf en hoeveel ik met de jaren vooruit ben gegaan?
Veel plezier: Coert.com v1.0
]]>Anyway, ik was aan het brainstormen over een goede term voor het fenomeen dat als teveel mensen aan een project mogen bijdragen, dat je meestal de meest slappe en saaie uitkomst krijgt. We hadden al "Design by Commitee" (maar dat klinkt niet negatief genoeg) en "vanillacide" (Vanille is eigenlijk best lekker, dus die was het ook niet helemaal.)
Na een tijdje hadden we de volgende op papier staan:
Maar we hadden nog niet het gevoel dat we de juiste oplossing voor deze puzzel gevonden hadden.
Dus toen dacht ik: "Als ik nou aan mijn lezers vraag, die kunnen vast wel wat moois bedenken?" En dan plaats ik alle inzendingen op de site, in de vorm van een poll, zodat de beste inzending gekozen kan worden.
Als dat geen Beige Smoothie wordt...
]]>De laatste tijd is het weer wat rustig op het werk. Aangezien het de taak van mijn baas is om werk binnen te halen, is het verstandig om hem ook in rustige tijden niet teveel van het werk te houden. Wat dat betreft is hij hoe ik als baas zou zijn: een beetje te laks. Daarom ben ik ook geen baas, maar hij heeft die conclusie nog niet getrokken.
In mijn pauze was ik Bejeweled aan het spelen. Hij vroeg wat het was en ik legde kort even de regels uit en vertelde hem dat ik het spelletje via de briljante games-criticaster Yathzee had ondekt. "Dat moet ik ook even proberen," zei hij enthousiast en toog zich naar zijn directeurs kamer.
Later die middag liep ik zijn kantoor binnen om even iets op te halen en hij leek hard aan het werk. "Moet je kijken," terwijl hij het scherm naar me toedraaide, "10222 punten." "Ben je de hele tijd met dat spelletje bezig geweest?" vroeg ik verbaasd, "Ik dacht dat je zei dat je nog drie voorstellen af moest maken?" Nou, dat klopte nog steeds, maar hij wou eerst even mijn high score verbeteren, dat was bij deze gelukt, dus nu ging hij weer aan het werk.
Die avond zette ik de nieuwe high score op 22665 en stuurde de screengrab via een mailtje met de text: "Don't mess with the master." De volgende dag verzuchtte hij dat het hem nooit zou lukken om dit te verslaan. Hij had het die ochtend al een paar keer geprobeerd, maar kwam niet verder dan iets over de 1000 punten. Die dag waren er verder vergaderingen, dus aan spelen kwam hij niet toe.
De ochtend daarop was hij speciaal vroeg naar kantoor gekomen voor een paar rondjes Bejeweled. Hij had het namelijk thuis geprobeerd te spelen, maar binnen drie minuten had zijn zoon het overgenomen en riep zijn vrouw dat er nog wel een aantal klusjes te doen waren, als hij dan blijkbaar toch zoveel tijd beschikbaar had? Met twinkeloogjes keek hij me aan: "Wil je zien wat ik tot nu toe gescoord heb?" De teller stond op 32050 en het spel was nog niet voorbij. Dat was om elf uur 's ochtends. Tegen twaalven was de score uitgelopen tot 44650. Een absolute highscore.
Ik gaf me gewonnen, dat was bijna twee keer zoveel als ik had gescoord. Ik feliciteerde hem met zijn score en gaf aan dat ik het vanaf nu niet meer zou spelen. Hij was lichtelijk teleurgesteld: "Ga je het niet proberen te verbeteren?" "Nee," zei ik, "want stel nou dat het me lukt, dan doe jij helemaal niks meer op kantoor." De hoeveelheid voorstellen die nog geschreven moest worden stond ondertussen op vijf.
Vanmiddag was ik op internet aan het rondkijken. Ik had alle weblogs weer gehad en ik was weer helemaal bij met alle webcomix die ik volg. Mijn muis gleed over de Bejeweled bookmark. "Ach, ik geef het nog één kans." Dat werden er uiteindelijk vier. De vierde keer had ik beet. Het is namelijk voornamelijk een kansspel, je moet een beetje mazzel hebben met hoe de vormpjes verdeeld worden (vooral de bonus kan je spel behoorlijk door de war gooien.) Na een uur stond de eindteller op 68990.
Ik had de screengrab al gemaakt en stond op het punt hem te mailen. Maar in plaats van zenden, klikte ik op annuleren. Ik wil de komende weken nog wel wat te doen hebben op het werk namelijk.
]]>| Roman Catholic | Yes 95% / No 4% |
| Jewish | Yes 92% / No 7% |
| Female | Yes 88% / No 11% |
| Hispanic | Yes 87% / No 12% |
| Mormon | Yes 72% / No 24% |
| Thrice-Married | Yes 67% / No 30% |
| 72 Years Old | Yes 57% / No 42% |
| Homosexual | Yes 55% / No 43% |
| Atheist | Yes 45% / No 53% |
Toch sijpelt er zo hier en daar nog wel eens wat goeds door. Een niet onbegenadigde zanger, een grappige impressionist, een metal heavy goochelaar (Jaja, ze bestaan echt.) Maar het meeste is bagger. Mensen die met hun Walkmans meehummen, kinderklasjes met sullige dansjes, allemaal zeer tenenkrommend en persoonlijk heb ik nogal last van plaatsvervangende schaamte, dus ik hou het meestal niet langer dan tien seconden vol. Hoe kan iemand zichzelf zo slecht op waarde schatten?
Toen Tony werd geintroduceerd zag ik de bui al hangen. In eerste instantie verwachtte ik iets 'komisch'. Maar dan echt totaal niet grappig. Ik hoor hem praten en denk: "Man, man, man, wat doe je jezelf aan? Straks is de show voorbij en dan heb je je voor miljoenen mensen belachelijk gemaakt. Is dat het nou waard, voor die anderhalve minuut op de televisie?"
Ik stond op het punt de TV uit te zetten, toen hij begon te zingen. Daarna was ik stil.
Op het werk hebben we de laatste maand vier grote projecten binnen gesleept. Da's natuurlijk prachtig, maar als je de opdracht wint, dan moet je hem daarna ook nog maken. Brengt enigzins een domper op de feestvreugde, kan ik vertellen.
Niet dat ik nu in één keer elke nacht diep aan het overwerken ben, ik ben gekke loutje niet, maar ik ben wel dusdanig moe als ik thuiskom dat er van stukjes schrijven echt niks meer komt. Ik vind het leven net als jongleren, je moet proberen om al die ballen in de lucht te houden en het lukt maar zelden.
Dus de weblogbal zal de komende tijd niet echt in de lucht gehouden worden. Maar goed ook, hebben jullie ook weer wat extra tijd omhanden ;)
]]>