Na Idols, X-Factor, Starmaker en god weet ik welke shows, is er in Groot Brittannië een nieuwe talentenjacht onder de naam "Britain's Got Talent". Aangezien de andere shows als hongerige walvissen al het talentvolle krill al uit de vijver gezeefd hebben, doet de show zijn naam niet echt eer aan.

Jaques D'Ancona heeft denk ik een beetje zijn window of opportunity laten varen. Hij had gemakkelijk net zo rijk als Simon Cowell (Prominent jurylid bij zowel Idols als Britain's Got Talent) kunnen worden. Zou me niet verbazen als Simon het vak bij Jaques geleerd heeft. Ook hij weet het zo te spelen dat het publiek altijd vindt dat hij veel te hard is, maar af en toe laat hij zich van zijn goede kant zien. Zoals vandaag toen hij tegen een zes-jarig meisje zei: "I'm sorry, I didn't like it." Publiek: "Boooooee!" Simon: "I loved it" Publiek "Yeah!" Maar de meeste kandidaten krijgen terecht een bak vlijmscherpe verbale messteken in hun talentloze rug.

Toch sijpelt er zo hier en daar nog wel eens wat goeds door. Een niet onbegenadigde zanger, een grappige impressionist, een metal heavy goochelaar (Jaja, ze bestaan echt.) Maar het meeste is bagger. Mensen die met hun Walkmans meehummen, kinderklasjes met sullige dansjes, allemaal zeer tenenkrommend en persoonlijk heb ik nogal last van plaatsvervangende schaamte, dus ik hou het meestal niet langer dan tien seconden vol. Hoe kan iemand zichzelf zo slecht op waarde schatten?

Toen Tony werd geintroduceerd zag ik de bui al hangen. In eerste instantie verwachtte ik iets 'komisch'. Maar dan echt totaal niet grappig. Ik hoor hem praten en denk: "Man, man, man, wat doe je jezelf aan? Straks is de show voorbij en dan heb je je voor miljoenen mensen belachelijk gemaakt. Is dat het nou waard, voor die anderhalve minuut op de televisie?"

Ik stond op het punt de TV uit te zetten, toen hij begon te zingen. Daarna was ik stil.