We leven in een dictatuur van positivo's. Stel dat je dit leest en je bent niet actief bezig dood te gaan, dan kun je veilig concluderen dat je een positivo bent.

Stel dat je tot de conclusie komt dat het leven stom is. Maar dan ook echt: het leven is het leven niet waard. Dan is de enige actie die je rest: een einde aan je leven maken. Des te eerder het voorbij is, des te beter.

Stel je komt tot de conclusie dat het leven waardeloos is. Maar dan ook echt: zonder enige zin wat dan ook. Dan is is de enige actie die je rest: helemaal niks meer doen. Je gaat dan vroeg of laat dood van de honger of slaap, dat kan je geen enige ruk schelen: wat maakt het uit?

De enige overgebleven optie is dat je gelooft dat het leven er toe doet. De mate waarin, staat ter discussie. Maar hoe dan ook, hoe slecht of het ook gaat, je maakt er geen einde aan en je gooit de handdoek niet in de ring.

Mensen die negatief of objectief zijn, werken zich eigenhandig uit de evolutie. De macht is aan de positieven. Niet omdat ze beter zijn, maar omdat het systeem simpelweg niks anders toestaat. Je gelooft of je gaat dood.