Shirts met opdruk zijn al een tijdje uit, dus begin ik ze net leuk te vinden. Ik hip-hop namelijk altijd lekker achter de trends aan.

Zo vind ik tattoo's ook steeds leuker. Niet voor mijzelf, natuurlijk, want ik ben niet zo dom om te denken dat ik één afbeelding de rest van mijn leven kan dragen zonder er zat van te worden.

Anyway, ik heb het afgelopen jaar wat t-shirts aangeschaft, die mij wel aanstonden. Ik moet zeggen, veel keuze, weinig wol. De meeste shirts zijn of flauw of grof of gewoon onbegrijpelijk. En vaak net niet in de kleuren die je wil. Eén van mijn lievelings is mijn bordeaux-rode shirt met de tekst:

"Nothing is any good if other people like it"

Ik moet zeggen, zo heel af en toe krijg ik daar complimenten voor. De beste was een massieve kerel, met wild haar, die op mij af kwam stampen, naar mijn shirt wees en zei: "I like that, that's funny." Maar dat is dus beduidend de uitzondering.

Omdat het fenomeen shirts met opdruk dragen redelijk nieuw voor me is, was ook het fenomeen mensen die naar mijn borst staren nieuw. Het valt me op dat teksten lezen voor veel mensen een soort pavlov-reactie is. Of ze nou willen of niet, er zal gelezen worden. Meestal lezen ze de tekst en kijken mij dan quasi-niet begrijpend en licht afkeurend aan.

En daar blijft het dan meestal bij. Behalve het meisje dat om uitleg kwam vragen. Ook dit meisje was weer dronken. Het valt misschien op dat de meeste Engelsen in mijn verhaaltjes onder de invloed van alcohol zijn, maar dat is geen toeval, Engelsen zuipen nou eenmaal vreselijk veel.

Zij: "Hey, that text on your t-shirt, does that mean: each to his own?'
Ik: "No, not really. It's more of an ironical statement. It's meant to be over-the-top elitist, because it's impossable to like something nobody else likes, therefore while it may appear arrogant, it's actually self-depreciating."
Zij: "Oh, okay. So basically, it means each to his own."