Ik realiseer me zelden dat ik voor mijn werk betaald word. Dat moet toch een goed teken zijn.

Het was een bizarre nacht, vannacht. (Tjonge, jonge, ik moet nu zelfs al woorden als vannacht op gaan zoeken of het soms één of twee ennen heeft. Maar goed dat ik weer begin te schrijven. Niet dat mijn Nederlands voorheen nou zo goed was. Wat trouwens bizar is is dat mijn engels, vooral grammaticaal, regelmatig beter is dan dat van mijn engelse collega's. Genoeg nu met die zijsprongen, we hadden het over vannacht.)

Ik droomde constant over matige (bij)baantjes en sollicitatiegesprekken daarvoor. Dat kan hebben te maken met het feit dat ik af en toe jaloers kan worden op mensen met matige baantjes. Dat je gewoon lekker verveeld uit je neus kunt vreten. Toen ik tijdelijk bij het TPG (nu toch weer TNT) postsorteer centrum werkte, merkte ik bijvoorbeeld dat je van dat werk eigenlijk helemaal niet moe wordt. Je kunt gewoon lekker je gedachten laten gaan. Over waarom Helmut zo'n populaire naam in Duitsland is, bijvoorbeeld. Op mijn werk is dat wel anders.

Het is nu al weer een tijdje wat rustiger op de zaak. Er druppelt wel wat werk binnen, maar het is niet echt een kwestie van aanpoten. Ik heb liever wat stress, want ik ben net een diesel: het duurt even voordat ik op gang kom. Als ik eenmaal ga, nou, dan ben ik me toch een brok concentratie.

Maar het is dus rustig en ik ben geen brok concentratie. In tegenstelling tot veel andere baantjes betekent dat niet dat ik nu hele dagen patience speel. Ten eerste werk ik op een Apple Macintosh en die hebben geen patience, ten tweede wordt niet werken niet getolereerd. Op zich zit daar wat in: er is namelijk altijd nog wel wat te doen. Zo ben ik bijvoorbeeld onze kerstkaart voor dit jaar aan het verzinnen/ontwerpen. Voor het achste jaar achter elkaar. En dat is als je voor een reclamebureau werkt, vreselijk. Want het moet én creatief én anders én goed vormgegeven én als het een beetje meezit moeten mensen hem zo leuk vinden dat ze meer werk bij ons binnenbrengen.

Waarschijnlijk dat ik daarom zat te dromen over één of andere middelmatige kantoorbaan.