Het is iets van deze tijd. Je zwaktes erkennen en vervolgens roepen: "Maar zo ben ik nu eenmaal." Coert heeft er ook een handje van, hoezeer hij deze trend verafschuwd. Maar het gerucht gaat dat hij nou eenmaal zo is.

Jammer, ik had verwacht dat Coert vs. Coert me heel goed zou bevallen. Dat het een mooi mechanisme zou zijn om het meeste van mijn tegenstrijdige innerlijke dialoog te maken. Maar ik ben het veels te eens met me eigen. En een discussie is geen discussie zonder tegengestelde meningen.

Oh is dat zo? Misschien. Maar dan is het toch geen discussie, dan is het een gesprek. Of gewoon gebazel. Nou èn?

Ja, dat mag jij graag doen, hè, vragen: "Nou èn?" Maar ik zou daar tegenin kunnen werpen: Nou èn, nou èn? Maar dat is precies waarom ik dat niet zal doen. Mijn punt is dat ik een punt moet hebben. Ik hou niet van dat onwillekeurige. Hoe meer ik overtuigd raak dat het allemaal werkelijk nergens op slaat, hoe meer ik wil dat het wel zo is.

En als ik je nou vertel dat het allemaal wel ergens op slaat. Dat het allemaal in mijn handen ligt. Dat ik hier de dienst uitmaak en dat dit allemaal onderdeel van mijn plan is. Zou dat je een doel -en uiteindelijk rust- geven?

Ja, wel als ik je zou geloven. Maar ik weet natuurlijk beter. Ik kan met argusogen naar de geloofsfundementalisten kijken. Om zo rigoreus jezelf voor de gek te kunnen houden, dat werkt alleen maar als je zelf niet doorhebt dat je dat doet. En dat geldt net zo erg voor diegene die denken dat een Ferrari je langdurig gelukkig kan maken.

Ik denk dat jij een stuk minder betweterig, bitter en depressief zou zijn als je weer eens met een vrouw naar bed zou gaan. Het is een wonder wat een paar microgram hormonen met je levensvisie en -geluk kunnen doen. Dan kun je nog zo goed weten dat het slechts chemie is die je liedjes laat zingen, ik wed je een twix, dat je er niet minder noten om zal laten horen.

Je hebt gelijk. Dat handwerk van jou is in ieder geval niet toereikend genoeg. Het haalt misschien de scherpste kantjes eraf, maar ik blijf een arrogante, gefrustreerde zak. Je zou verwachten dat dat zou leiden tot een overweldigende creatieve output, maar nee. Mijn diepgang wordt steeds oppervlakkiger, en vice versa. Sorry, soms ben ik zo pretentieus dat ik er van blozen moet.

Koket en pedant, da's een combinatie die het heden ten dagen niet zo bijster goed doet, daar ben je echt drie eeuwen te laat mee. Hoe is het toch mogelijk dat na al die tijd je trots en zelfoverschatting nog steeds zo perfect in tact zijn?

Oh da's heel simpel, gewoon alles van twee kanten bekijken en geen consequenties verbinden aan je conclusies. De here zij geprezen.